Emily Dickinson

‘Twas like a Maelstrom, with a notch,
That nearer, every Day,
Kept narrowing its boiling Wheel
Until the Agony

Toyed coolly with the final inch
Of your delirious Hem –
And you dropt, lost,
When something broke –
And let you from a Dream –

As if a Goblin with a Gauge –
Kept measuring the Hours –
Until you felt your Second
Weigh, helpless, in his Paws –

And not a Sinew – stirred – could help,
And sense was setting numb –
When God – remembered – and the Fiend
Let go, then, Overcome –

As if your Sentence stood – pronounced –
And you were frozen led
From Dungeon’s luxury of Doubt
To Gibbets, and the Dead –

And when the Film had stitched your eyes
A Creature gasped “Reprieve”!
Which Anguish was the utterest – then –
To perish, or to live?

F425/J414/1862

Het leek wel een Draaikolk, met een muil,
Die elke Dag, dichterbij kwam,
Haar kokende Wiel werd alsmaar nauwer
Tot de Doodsangst

Koeltjes speelde met de laatste centimeter
Van jouw uiterste Waanzin –
En je viel, verloren,
Toen er iets brak –
En jou uit de Droom hielp –

Alsof een Enge Geest met een Duimstok –
Steeds de Uren bleef opmeten –
Tot jij aanvoelde hoe jouw Seconde
Machteloos, in zijn Klauwen, woog –

En geen Spier – gespannen – kon helpen,
Zintuigen waren verdoofd –
Toen het God – heugde – en de Duivel
Op dat moment, losliet, Overwonnen –

Alsof jouw Vonnis was – uitgesproken –
En je ijskoud geleid werd
Van de luxueuze Kerker van de Twijfel
Naar de Galg, en de Dood –

En toen de Sluier je ogen had dichtgestikt
Snakte een Schepsel naar adem: “Uitstel”!
Welke angst was – toen – het allergrootste –
Om te sterven, of om te leven?

Sunset at Night – is natural –
But Sunset on the Dawn
Reverses Nature – Master –
So Midnight’s –
———due – at Noon.

Eclipses be – predicted –
And Science bows them in –
But do one face us suddenly –
Jehovah’s Watch – is wrong.

F427/J415/1862

Zonsondergang ‘s Avonds – is normaal –
Maar Zonsondergang bij Dageraad
Zet de Natuur op zijn kop – Heer –
Dan wordt Middernacht –
———verwacht – op het Middaguur.

Verduisteringen worden – voorspeld –
En de Wetenschap buigt voor hen –
Maar laat er plots een voor ons staan –
Heeft het Uurwerk van God – het mis.

You’ll know it –
———as you know ’tis Noon –
By Glory –
As you do the Sun –
By Glory –
As you will in Heaven –
Know God the Father – and the Son.

By intuition, Mightiest Things
Assert themselves – and not by terms –
“I’m Midnight” –
———need the Midnight say –
“I’m Sunrise” –
———Need the Majesty?

Omnipotence – had not a Tongue –
His lisp – is Lightning – and the Sun –
His Conversation – with the Sea –
“How shall you know”?
Consult your Eye!

F429/J420/1862

Je zult het weten –
———zoals je weet dat het Middag is –
Aan de Luister –
Zoals je de Zon kent –
Aan de Luister –
Zoals je in de Hemel
God de Vader – en de Zoon – zult kennen.

Door Intuïtie, maken de Machtigste Dingen
Zich kenbaar – niet met woorden –
“Ik ben Middernacht” –
———hoeft de Middernacht dat te zeggen –
“Ik ben Zonsopgang” –
———heeft de Majesteit dat Nodig?

Almacht – heeft geen Tong gekregen –
Zijn gestamel – is Bliksem – en de Zon –
Zijn Gesprek – met de Zee –
“Hoe ga je het weten”?
Gebruik je Ogen!

If I may have it, when it’s dead,
I’ll be contented – so –
If just as soon as Breath is out
It shall belong to me –

Until they lock it in the Grave,
‘Tis Bliss I cannot weigh –
For tho’ they lock Thee in the Grave,
Myself – can own the key –

Think of it Lover! I and Thee
Permitted – face to face to be –
After a Life – a Death – We’ll say –
For Death was That –
And this – is Thee –

I’ll tell Thee All – how Bald it grew –
How Midnight felt, at first –
———to me –
How all the Clocks stopped in the World –
And Sunshine pinched me – ‘Twas so cold –

Then how the Grief got sleepy – some –
As if my Soul were deaf and dumb –
Just making signs – across – to Thee –
That this way – thou could’st notice me –

I’ll tell you how I tried to keep
A smile, to show you,
———when this Deep
All Waded –
———We look back for Play,
At those Old Times – in Calvary.

Forgive me, if the Grave come slow –
For Coveting to look at Thee –
Forgive me, if to stroke thy frost
Outvisions Paradise!

F431/J577/1862

Als ik haar mag hebben, als ze dood is,
Zal ik – zo tevreden zijn –
Als meteen na de laatste Ademtocht
Ze aan mij zal behoren –

Tot ze haar opsluiten in het Graf,
Kan mijn Geluk niet op –
Want al sluiten ze Jou op in het Graf,
Ik – de sleutel maar kan hebben –

Denk daaraan, Geliefde! Jij en Ik
We mogen – oog in oog staan –
Na een Leven – zeg maar – een Dood –
Want Dood was Dat –
En dit – ben Jij –

Ik ga Je Alles zeggen – hoe Kaal het werd –
Hoe Middernacht in ’t begin aanvoelde –
———voor mij –
Hoe alle Klokken op Aarde stil stonden –
En Zonlicht me verkleumde – ‘t Was zo koud –

Hoe daarna het Verdriet – wat wegdoezelde –
Alsof mijn Ziel doofstom werd –
En alleen gebaren maakte – tegen – Jou –
Op zo’n manier – dat jij me kon herkennen –

Ik zeg je dat ik probeerde te blijven
Glimlachen, om jou te laten zien,
———voor als deze Diepte
Helemaal doorwaad was –
———dat We luchthartig terugkijken
Op die Oude Tijd – van Golgotha.

Vergeef me, als het Graf op zich laat wachten –
Want ik verlang naar Jou te kijken –
Vergeef me, als het strelen van jouw koude
Het Paradijs overschaduwt!