Uncategorized – Pagina 48 – Emily Dickinson

I can wade Grief

I can wade Grief –
Whole Pools of it –
I’m used to that –
But the least push of Joy
Breaks up my feet –
And I tip – drunken –
Let no Pebble – smile –
‘Twas the New Liquor –
That was all!

Power is only Pain –
Stranded – thro’ Discipline,
Till Weights – will hang –
Give Balm – to Giants –
And they’ll wilt, like Men –
Give Himmaleh –
They’ll Carry – Him!

F312/J252/1862

Ik kan waden doorheen Verdriet –
Hele Vijvers ervan –
Daar ben ik aan gewend –
Maar het kleinste zetje Vreugde
Breekt mijn voeten op –
En ik wankel – dronken –
Laat geen Kiezel – erom lachen –
Het was de Nieuwe Drank –
Meer niet!

Kracht is alleen maar Pijn –
Beteugeld – door Discipline,
Tot Lasten – zullen buigen –
Geef Balsem – aan Reuzen –
En zij worden slap, zoals Mensen –
Geef ze de Himalaya –
Ze zullen Hem – Dragen!

[1.8] New Liquor – verwijst mogelijk naar Pinksteren. Toen de leerlingen van Jezus in allerlei talen spraken, “waren de mensen vervuld van nieuwe wijn” (aldus de King James Bijbel die door Emily gebruikt werd).

You see I cannot see – your lifetime

You see I cannot see – your lifetime –
I must guess –
How many times it ache for me – today –
———Confess –
How many times for my far sake
The brave eyes film –
But I guess guessing hurts –
Mine – got so dim!

Too vague – the face –
My own – so patient – covets –
Too far – the strength –
My timidness enfolds –
Haunting the Heart –
Like her translated faces –
Teazing the want –
It – only – can suffice!

F313/J253/1862

Je weet dat ik niet kan weten – wat je meemaakt
Ik moet maar raden –
Hoe vaak je vandaag naar mij hunkert –
———Beken –
Hoe vaak omwille van mijn afwezigheid
De dappere ogen vertroebelen –
Maar ik denk dat daaraan denken pijn doet –
De mijne – werden zo wazig!

Te vaag – het gezicht –
Het mijne – zo geduldig – verlangt ernaar –
Te ver weg – de kracht –
Die mijn schuchterheid omarmt –
Het Hart najagen –
Net als haar vervlogen gezichten –
Het verlangen prikkelen –
Dat – alleen al – kan volstaan!

[1.1] You – waarschijnlijk dacht Emily Dickinson aan haar geliefde Sue, die ze (te) weinig ziet. Jarenlang woonden ze naast elkaar, maar hadden geen contact.
[2.6] Translated: vertaald – dus niet de werkelijke gezichten, maar in fantasie of in herinneringen.

“Hope” is the thing with feathers

“Hope” is the thing with feathers –
That perches in the soul –
And sings the tune without the words –
And never stops – at all –

And sweetest – in the Gale – is heard –
And sore must be the storm –
That could abash the little Bird
That kept so many warm –

I’ve heard it in the chillest land –
And on the strangest Sea –
Yet, never, in Extremity,
It asked a crumb – of Me.

F314/J254/1862

“Hoop” is het ding met veren –
Dat neerstrijkt in de ziel –
En het lied zonder woorden zingt –
En nooit ophoudt – helemaal niet –

En het liefst – klinkt het – bij harde Wind –
Zwaar moet de storm zijn –
Die het Vogeltje het zwijgen oplegt
Dat zo velen warm hield –

Ik hoorde het in de koudste streken –
En op de verste Zee –
Toch, nooit, in uiterste Nood,
Vroeg het een kruimel – van Mij.

Waarschijnlijk stuurde Emily Dickinson een eerste versie van dit beroemde gedicht naar haar nichten Louise en Frances Norcross.
[1.1] Hope – er zijn vele studies over dit gedicht geschreven. Gaat het over hoop in algemene zin waar dit gedicht voor velen een inspiratiebron is? Voor Emily Dickinspn was hoop een vertrouwd christelijke metafoor. In elke christen leefde de hoop dat Christus haar of hem persoonlijk zou aanspreken (roeping). Dat diepe verlangen leefde ook bij Emily Dickinson. Maar toen zij die roeping niet ervaarde, heeft zij de christengemeenschap losgelaten.
[3.3-4] – Hoop geeft, maar vraagt niets terug.

To die – takes just a little while

To die – takes just a little while –
They say it doesn’t hurt –
It’s only fainter – by degrees –
And then – it’s out of sight –

A darker Ribbon – for a Day –
A Crape upon the Hat –
And then the pretty sunshine comes –
And helps us to forget –

The absent – mystic – creature –
That but for love of us –
Had gone to sleep – that soundest time –
Without the weariness –

F315/J255/1862

Sterven – duurt maar even –
Het doet geen pijn, zeggen ze –
Alles wordt vager – geleidelijk aan –
En dan – is het zicht verdwenen –

Een donkerder Lint – voor een dag –
Een Rouwband om de Hoed –
En dan komt de aangename zonneschijn –
En helpt ons te vergeten –

Het afwezige – mystieke – schepsel –
Dat maar uit liefde voor ons –
Was gaan slapen – op dat diepste moment –
Zonder vermoeid te zijn –

If I’m lost – now

If I’m lost – now
That I was found –
Shall still my transport be –
That once – on me – those Jasper Gates
Blazed open – suddenly –

That in my awkward – gazing – face –
The Angels – softly peered –
And touched me with their fleeces,
Almost as if they cared –
I’m banished – now – you know it –
How foreign that can be –
You’ll know – Sir – when the Savior’s face
Turns so – away from you –

F316/J256/1862

Al ben ik verloren – nu –
Dat ik gevonden werd
Blijft nog steeds mijn intense Vreugde –
Dat ooit – voor mij – die Poorten van Jaspis
Plotseling – opensloegen –

Dat in mijn onbeholpen – starende – gezicht –
De Engelen – zachtjes gluurden –
En me aanraakten met hun vacht,
Bijna alsof ze van me hielden –
Ik ben verbannen – nu – je weet het –
Hoe vreemd dat kan zijn –
Je zult het weten – Mijnheer – wanneer
De Verlosser zijn gezicht afwendt – van u –

[1.4] Jasper Gates: poorten van helder kwarts – In het boek Openbaringen (21, 18-19) wordt het hemelse Jeruzalem voorgesteld met twaalf poorten die schitteren als helder kwarts.
[2.5] I’m banished now – Emily Dickinson had haar geloof en kerkgemeenschap afgezworen, en was daarmee ‘verbannen’.

Delight is as the flight

Delight is as the flight –
Or in the Ratio of it,
As the Schools would say –
The Rainbow’s way –
A Skein
Flung colored, after Rain,
Would suit as bright,
Except that flight
Were Aliment –

“If it would last”
I asked the East,
When that Bent Stripe
Struck up my childish
Firmament –
And I, for glee,
Took Rainbows, as the common way,
And empty Skies
The Eccentricity –

And so with Lives –
And so with Butterflies –
Seen magic – through the fright
That they will cheat the sight –
And Dower latitudes far on –
Some sudden morn –
Our portion – in the fashion –
Done –

F317/J257/1862

Vreugde is als vliegen –
Of in de Verhouding ervan,
Zoals ze op School zeggen –
De weg van de Regenboog –
Een Streng
Vol kleuren gelanceerd, na de Regen,
Zou hier glashelder bij passen,
Behalve dat vliegen
Voedsel was –

“Mag het blijven duren”
Vroeg ik het Oosten,
Wanneer die Gebogen Streep
Over mijn kinderlijk
Firmament streek –
En ik, voor vreugde,
Regenbogen, tot norm maakte,
En lege Luchten
Afwijkend vond –

Geldt ook voor Levens –
Geldt ook voor Vlinders –
Ze zien er magisch uit – bang
Dat ze gezichtsbedrog zijn –
En hun Schat schenken aan verre streken –
Op ’n onvoorziene Ochtend –
Ons aandeel – in de schepping –
Voltooid.

[1.2] In the Ratio of it – Emily Dickinson leerde op school dat de verhouding tussen hoogte en duur de intensiteit van de vlucht bepaalt van een vlucht. Dat geldt dus ook voor vreugde. Zoiets zou je ook van de regenboog kunnen zeggen, maar dat is meer een beeld waar je tegen opkijkt. Vliegen veronderstelt eigen activiteit.

She sweeps with many-colored Brooms

She sweeps with many-colored Brooms –
And leaves the shreds behind –
Oh Housewife in the Evening West –
Come back – and – dust the Pond!

You dropped a Purple Ravelling in –
You dropped an Amber thread –
And how you’ve littered all the East
With Duds of Emerald!

And still, she plies her spotted Brooms –
And still the Aprons fly,
Till Brooms fade softly into stars –
And then I come away –

F318/J219/1862

Ze veegt met kleurrijke Bezems –
En laat reepjes stof achter –
O Huisvrouw van de Avondschemer –
Kom terug – en – stof de Vijver af!

Je liet er een Purperen Rijgdraad in vallen –
Je liet een Amberkleurige draad vallen –
En hoe je het hele Oosten bezaaid hebt
Met Stukjes Smaragd!

Nog, blijft ze druk met haar gevlekte Bezems –
Nog wapperen de Schorten,
Tot de Bezems zachtjes opgaan in sterren –
En dan zorg ik dat ik wegkom –

[1.3] Evening West: (letterlijk) avond in het westen, waar de zon ondergaat.
Een tweede versie van het gedicht stuurde Emily Dickinson naar haar geliefde vriendin Susan Dickinson. De derde strofe van deze versie is anders:

And still she plies Her spotted thrift
And still the scene prevails
Till Dusk obstructs the Diligence –
Or Contemplation fails

Nog blijft ze druk met het sparen van vlekken
Nog overheerst het tafereel
Tot de Schemering de IJver verstoort –
Of de Overpeinzing ophoudt

Emily Dickinson

Gedichten

Categorie archieven: Uncategorized