Uncategorized – Pagina 48 – Emily Dickinson

I can wade Grief

I can wade Grief –
Whole Pools of it –
I’m used to that –
But the least push of Joy
Breaks up my feet –
And I tip – drunken –
Let no Pebble – smile –
‘Twas the New Liquor –
That was all!

Power is only Pain –
Stranded – thro’ Discipline,
Till Weights – will hang –
Give Balm – to Giants –
And they’ll wilt, like Men –
Give Himmaleh –
They’ll Carry – Him!

F312/J252/1862

Ik kan waden in Verdriet –
Hele Vijvers ervan –
Dat ben ik gewend –
Maar het kleinste duwtje Vreugde
Breekt mijn voeten op –
En ik waggel – dronken –
Niet lachen – Kiezels –
Het was de Nieuwe Drank –
Meer niet!

Kracht is alleen maar Pijn –
Beteugeld – door Discipline,
Terwijl het Gewicht – vast blijft zitten –
Geef Reuzen – Balsem –
En zij worden slap, zoals Mensen –
Geef ze de Himalaya –
Ze zullen Hem – Dragen!

“New Liquor” verwijst mogelijk naar Pinksteren. Toen de leerlingen van Jezus in allerlei talen spraken, “waren de mensen vervuld van nieuwe wijn” (aldus de King James Bijbel die door Emily gebruikt wordt).

You see I cannot see – your lifetime

You see I cannot see – your lifetime –
I must guess –
How many times it ache for me – today –
———Confess –
How many times for my far sake
The brave eyes film –
But I guess guessing hurts –
Mine – got so dim!

Too vague – the face –
My own – so patient – covets –
Too far – the strength –
My timidness enfolds –
Haunting the Heart –
Like her translated faces –
Teazing the want –
It – only – can suffice!

F313/J253/1862

Zie je – wat je meemaakt – kan ik niet zien –
Ik moet maar raden –
Hoe vaak je naar mij hunkert – vandaag –
———Beken –
Hoe vaak omwille van mij
De dappere ogen vertroebelen –
Maar ik denk dat daaraan denken pijn doet –
De mijne – werden zo wazig!

Te vaag – het gezicht –
Zo geduldig – door het mijne – begeerd –
Te ver verwijderd – de kracht –
Die mijn verlegenheid omarmt –
Het Hart najagen –
Net als haar vervlogen gezichten –
Het verlangen prikkelen –
Dat – alleen al – kan volstaan!

Translated”: vertaald, verplaatst, heengegaan (hemelen), aldus het Emily Dickinson Lexicon.
Waarschijnlijk is de afwezige geliefde Susan Dickinson.

“Hope” is the thing with feathers

“Hope” is the thing with feathers –
That perches in the soul –
And sings the tune without the words –
And never stops – at all –

And sweetest – in the Gale – is heard –
And sore must be the storm –
That could abash the little Bird
That kept so many warm –

I’ve heard it in the chillest land –
And on the strangest Sea –
Yet, never, in Extremity,
It asked a crumb – of Me.

F314/J254/1862

“Hoop” is het ding met veren –
Dat neerstrijkt in de ziel –
En er het wijsje zonder woorden zingt –
En nooit – helemaal ophoudt –

En het liefst – klinkt – bij harde Wind –
Zwaar moet de storm zijn –
Die het Vogeltje het zwijgen oplegt
Dat zovelen warm hield –

Ik hoorde het in de koudste streken –
En op de verste Zee –
Toch, nooit, ook niet in hoogste Nood,
Vroeg het een kruimel – van Mij.

“Hope”: hoop, geloof, vertrouwen – in de context van de puriteinse gemeenschap waarin Emily Dickinson opgroeit heeft het een specifieke betekenis. Het is de hoop dat Christus zich persoonlijk in het hart van de gelovige zal openbaren. Als jongvolwassene heeft Emily Dickinson hiernaar verlangd. Wanneer die existentiële hoop niet vervuld wordt, besluit ze een ‘rebel’ te worden (in haar eigen woorden). Ze maakt zich los van de kerkgemeenschap, zonder de basale waarden van het christelijk geloof af te leggen. Ze blijft in de eeuwige god geloven, de hemel, christelijke waarden, bijbelse metaforen, maar de natuur wordt haar kerk, de roodborst haar voorzanger en God zelf de beste predikant die kort van stof is.

To die – takes just a little while

To die – takes just a little while –
They say it doesn’t hurt –
It’s only fainter – by degrees –
And then – it’s out of sight –

A darker Ribbon – for a Day –
A Crape upon the Hat –
And then the pretty sunshine comes –
And helps us to forget –

The absent – mystic – creature –
That but for love of us –
Had gone to sleep – that soundest time –
Without the weariness –

F315/J255/1862

Sterven – duurt maar even –
Het doet geen pijn, zeggen ze –
Alles wordt vager – geleidelijk aan –
En dan – ben je uit het zicht –

Een donkerder Lint – voor een dag –
Een Rouwband om de Hoed –
Dan komt de aangename zonneschijn –
En helpt ons te vergeten –

Het afwezige – mystieke – schepsel –
Dat maar uit liefde voor ons –
Was gaan slapen – op het zwaarste moment –
Zonder vemoeid te zijn –

“It’s”: is zij. “It” slaat op de stervende. Hier is gekozen voor een vrouw.
“Soundest”: zwaarste, met hevige kracht opgelegd (Noah Webster, Lexicon, 1841).

If I’m lost – now

If I’m lost – now
That I was found –
Shall still my transport be –
That once – on me – those Jasper Gates
Blazed open – suddenly –

That in my awkward – gazing – face –
The Angels – softly peered –
And touched me with their fleeces,
Almost as if they cared –
I’m banished – now – you know it –
How foreign that can be –
You’ll know – Sir – when the Savior’s face
Turns so – away from you –

F316/J256/1862

Als ik – nu – verloren ben –
Blijft het nog steeds mijn intense Vreugde –
Dat ik ooit gevonden werd –
Toen ooit – voor mij – die Poorten van Jaspis
Plotseling – openbarstten –

Toen Engelen – voorzichtig gluurden –
Naar mijn onbeholpen – starend – gezicht –
Mij aanraakten met hun vacht,
Bijna alsof ze van mij hielden –
Ik ben verbannen – nu – je weet het –
Hoe vreemd dat kan zijn –
Zult u weten – Mijnheer – als de Verlosser
Zijn Aangezicht afwendt – van u –

“Jasper Gates”: poorten van helder kwarts. Het is een verwijzing naar het boek Openbaringen (21,18-19). Het hemelse Jeruzalem wordt voorgesteld met muren en twaalf poorten die schitteren als helder kwarts.

Delight is as the flight

Delight is as the flight –
Or in the Ratio of it,
As the Schools would say –
The Rainbow’s way –
A Skein
Flung colored, after Rain,
Would suit as bright,
Except that flight
Were Aliment –

“If it would last”
I asked the East,
When that Bent Stripe
Struck up my childish
Firmament –
And I, for glee,
Took Rainbows, as the common way,
And empty Skies
The Eccentricity –

And so with Lives –
And so with Butterflies –
Seen magic – through the fright
That they will cheat the sight –
And Dower latitudes far on –
Some sudden morn –
Our portion – in the fashion –
Done –

F317/J257/1862

Plezier is als een hoge vlucht –
Of in de juiste Verhouding ervan,
Zoals ze op School zeggen –
De weg van de Regenboog –
Een Streng
Vol kleuren gelanceerd, na de Regen,
Zou hier glashelder bij passen,
Behalve dat deze vlucht
Ons Leeftocht geeft –

“Mag het blijven duren”
Vroeg ik het Oosten,
Wanneer die Gebogen Strook
Streek over mijn kinderlijk
Firmament –
En ik, voor vreugde,
Regenbogen, tot norm maakte,
En lege Luchten
Afwijkend vond –

Geldt ook voor Wezens –
En voor Vlinders –
Ze zien er magisch uit – bang
Dat ze gezichtsbedrog zijn –
En hun Schat schenken aan verre streken –
Op ’n onvoorziene Ochtend –
En ons aandeel – in de schepping –
Verricht is.

“Ratio” verwijst naar de verhouding tussen hoogte en duur van de vlucht (het plezier).
“Dower”: bruidsschat meegeven, maar ook simpeler begiftigen, geven.

She sweeps with many-colored Brooms

She sweeps with many-colored Brooms –
And leaves the shreds behind –
Oh Housewife in the Evening West –
Come back – and – dust the Pond!

You dropped a Purple Ravelling in –
You dropped an Amber thread –
And how you’ve littered all the East
With Duds of Emerald!

And still, she plies her spotted Brooms –
And still the Aprons fly,
Till Brooms fade softly into stars –
And then I come away –

F318/J219/1862

Ze veegt met veelkleurige Bezems –
En laat reepjes stof achter –
O Huisvrouw van de Avondschemer –
Kom terug – en – stof de Vijver af!

Je liet er een Purperen Rijgdraad in vallen –
Je liet een Amberkleurige draad vallen –
En hoe je het hele Oosten bezaaid hebt
Met Prullen van Smaragd!

Nog, blijft ze druk met haar gevlekte Bezems –
Nog wapperen de Schorten,
Tot Bezems zachtjes opgaan in sterren –
En dan zorg ik dat ik wegkom –

“Evening West”: (letterlijk) de avond in het westen, waar de zon ondergaat.
“Amber” is het oranjegeel van ons stoplicht. De kleur komt van Barnsteen, de geelrode hars van Naaldbomen.
Een tweede versie van het gedicht heeft Emily Dickinson gestuurd naar haar geliefde vriendin Susan Dickinson. De derde strofe van deze versie is anders:

And still she plies Her spotted thrift
And still the scene prevails
Till Dusk obstructs the Diligence –
Or Contemplation fails

Nog blijft ze druk met het sparen van vlekken
Nog overheerst het tafereel
Tot de Schemering de IJver verstoort –
Of de Overpeinzing ophoudt

Emily Dickinson

Gedichten

Categorie archieven: Uncategorized