Emily Dickinson

I meant to have but modest needs –
Such as Content – and Heaven –
Within my income – these could lie
And Life and I – keep even –

But since the last – included both –
It would suffice my Prayer
But just for One – to stipulate –
And Grace would grant the Pair –

And so – upon this wise – I prayed –
Great Spirit – Give to me
A Heaven not so large as Yours,
But large enough – for me –

A Smile suffused Jehovah’s face –
The Cherubim – withdrew –
Grave Saints stole out to look at me –
And showed their dimples – too –

I left the Place, with all my might –
I threw my Prayer away –
The Quiet Ages picked it up –
And Judgment – twinkled – too –
That one so honest – be extant –
It take the Tale for true –
That “Whatsoever Ye shall ask –
Itself be given You” –

But I, grown shrewder – scan the Skies
With a suspicious Air –
As Children – swindled for the first
All Swindlers – be – infer –

F711/J476/1863

Ik wilde slechts bescheiden behoeften hebben –
Zoals Tevredenheid – en de Hemel –
Binnen mijn inkomen – konden die passen –
En het Leven en ik – in evenwicht blijven –

Maar daar het laatste – ze beide omvatte –
Zou het volstaan om in mijn Gebed
Slechts Eén ervan – te verzoeken –
En de Genade zou Allebei inwilligen –

En dus – in deze trant – bad ik –
Grote Geest – Geef aan mij
Een Hemel niet zo groot als de Uwe,
Maar groot genoeg – voor mij –

Een Glimlach overspoelde Jahweh’s gezicht –
De Cherubijnen – deinsden terug –
Stijve Heiligen slopen naar buiten om mij te zien –
En ook zij – toonden hun rimpels –

Ik verliet die Plek, uit alle macht –
Ik smeet mijn Gebed weg –
De Stille Tijden hebben het opgepikt –
En het Oordeel – twinkelde – ook –
Dat iemand die zo eerlijk is – nog bestaat –
Het Verhaal voor waar houdt –
Dat “Wat Gij ook vraagt –
Het zal U gegeven worden” –

Maar ik, wijzer geworden – speur de Hemel af
Met een achterdochtige Instelling –
Zoals kinderen – die voor het eerst zijn opgelicht
In alle mensen – Oplichters zien –

You left me – Sire – two Legacies –
A Legacy of Love
A Heavenly Father would suffice
Had He the offer of –

You left me Boundaries of Pain –
Capacious as the Sea –
Between Eternity and Time –
Your Consciousness – and me –

F713/J644/1863

U liet mij – Heer – twee Erfenissen na –
Een Erfenis van Liefde
Voor een Hemelse Vader zou dat genoeg zijn
Werd het hem aangeboden –

U liet mij de Grenzen van Pijn na –
Uitgestrekt als de Zee –
Tussen Eeuwigheid en Tijd –
Jouw Bewustzijn – en mij –

The Sun kept setting – setting – still
No Hue of Afternoon –
Upon the Village I perceived
From House to House ’twas Noon –

The Dusk kept dropping – dropping – still
No Dew upon the Grass –
But only on my Forehead stopped –
And wandered in my Face –

My Feet kept drowsing – drowsing – still
My fingers were awake –
Yet why so little sound – Myself
Unto my Seeming – make?

How well I knew the Light before –
I could see it now –
‘Tis Dying – I am doing – but
I’m not afraid to know –

F715/J692/1863

De Zon bleef ondergaan – alsmaar ondergaan
Geen Middagkleuren –
Zag ik over het Dorp –
Van Huis tot Huis was het Midden op de Dag –

De Schemer bleef vallen – alsmaar vallen
Geen Dauw op het Gras –
Alleen op mijn Voorhoofd bleef het hangen –
En streek over mijn Gezicht –

Mijn Voeten bleven slapen – alsmaar slapen
Mijn vingers waren wakker –
Maar waarom hoorde ik – Mijzelf –
Zo’n zwak geluid – maken?

Hoe goed kende ik het Licht hiervoor –
Ik kon het nog zien –
Het sterft – Ik ben aan het Sterven – maar
Ik ben niet bang het te beseffen –

The Heaven vests for Each
In that small Deity
It craved the grace to worship
Some bashful Summer’s Day –

Half shrinking from the Glory
It importuned to see
Till these faint Tabernacles drop
In full Eternity –

How imminent the Venture –
As One should sue a Star –
For His mean sake to leave the Row
And entertain Despair –

A Clemency so common –
We almost cease to fear –
Enabling the minutest –
And furthest – to adore –

F717/J694/1863

De Hemel kleedt zich voor Ieder
In die kleine Godheid
Waarvan we graag de gratie aanbidden
Op ‘n schuchtere Zomerdag –

Deels deinzen we terug voor de Heerlijkheid
Die zich aan onze ogen opdringt
Tot deze broze Tabernakels wegzinken
In volledige Eeuwigheid –

Hoe gewaagd die Onderneming –
Alsof Je een Ster zou smeken –
Voor je nederige zaak de Rij te verlaten
En Wanhoop te verwelkomen –

Zo’n alledaagse Barmhartigheid –
Dat we bijna ophouden bang te zijn –
Waardoor we zelfs het allerkleinste –
En verst verwijderde – kunnen aanbidden –