Emily Dickinson

Rare to the rare –

Her sovreign People
Nature knows as well
And is as fond of signifying
As if fallible –

F893/J1139/1865

Zeldzaam voor wie zeldzaam is –

Haar koninklijke Volk
Kent de Natuur maar al te goed
En wil dat graag kenbaar maken
Alsof ze het mis kon hebben –

Further in Summer than the Birds –
Pathetic from the Grass –
A minor Nation celebrates
It’s unobtrusive Mass –

No Ordinance be seen –
So gradual the Grace
A pensive Custom it becomes
Enlarging Loneliness –

‘Tis Audiblest, at Dusk –
When Day’s attempt is done –
And Nature nothing waits to do
But terminate in Tune –

Nor difference it knows
Of Cadence, or of Pause –
But simultaneous as Same –
The Service emphasize –

Nor know I when it cease –
At Candles, it is here –
When Sunrise is – that it is not –
Than this, I know no more –

The Earth has many keys –
Where Melody is not
Is the Unknown Peninsula –
Beauty – is Nature’s Fact –

But Witness for Her Land –
And Witness for Her Sea –
The Cricket is Her utmost
Of Elegy, to Me –

F895/J1068/1865

Meer hartje Zomer dan de Vogels –
Viert een klein Volkje
Aandoenlijk vanuit het Gras –
Onopvallend zijn Mis –

Geen Orde van Dienst te bekennen –
Zo geleidelijk voltrekt zich de Genade
Het wordt een bezinnend Ritueel
Dat het gevoel van Verlatenheid versterkt –

Het best Hoorbaar, in de Schemer –
Wanneer het Dagelijkse werk is gedaan –
En de Natuur niets anders te doen heeft
Dan Muzikaal af te sluiten –

Het kent geen variatie
In Cadans, of met Rustpozen –
Maar steeds Hetzelfde en gelijktijdig –
Laat het de Dienst beter uitkomen –

Ik weet ook niet wanneer het eindigt –
Bij Kaarslicht, is het hier –
Als de Zon opkomt – is het er niet –
Dan dit, meer weet ik niet –

De Aarde kent vele registers –
Waar geen Muziek is
Daar ligt het Onbekende Schiereiland –
Schoonheid – is het Wezen van de Natuur –

Maar als Getuige voor Haar Land –
En als Getuige voor Haar Zee –
Is de Krekel wel Haar toppunt
Van Klaagzang, voor Mij –

Further in Summer than the Birds –
Pathetic from the Grass –
A minor Nation celebrates
It’s unobtrusive Mass –

No Ordinance be seen –
So gradual the Grace
A pensive Custom it becomes
Enlarging Loneliness –

Antiquest felt at Noon –
When August is burning low
Arise this spectral Canticle
Repose to typify –

Remit as yet no Grace
No Furrow on the Glow –
Yet a Druidic Difference
Enhances Nature now

Meer hartje Zomer dan de Vogels –
Viert een klein Volkje
Aandoenlijk vanaf het Gras –
Onopvallend zijn Mis –

Geen Orde van de Dienst te bekennen –
Zo geleidelijk voltrekt zich de Genade
Het wordt een bezinnend Ritueel
Dat het gevoel van Verlatenheid versterkt –

Nog Archaïscher rond de Middag –
Wanneer Augustus op een laag pitje brandt
Rijst deze spookachtige Kerkzang
Als symbool voor de rust –

Vooralsnog geen spoor van Genade
Geen Rimpel op de Glans –
Maar een Druïdisch Verschil
Verrijkt nu de Natuur

She sped as Petals from a Rose –
Offended by the Wind –
A frail Aristocrat of Time
Indemnity to find –
Leaving on Nature a Default
As Cricket, or as Bee,
But Andes – in the Bosoms where
She had begun to lie.

F897/J991/1865

Ze vloog als een Blaadje van een Roos af –
Gekrenkt door de Wind –
Een frêle Aristocrate in de Tijd
Op zoek naar genoegdoening –
En liet in de natuur een Leemte achter
Als een Krekel, of een Bij,
Maar als de Andes – in de Schoot waar
Zij net was gaan liggen.