Emily Dickinson

I measure every Grief I meet
With narrow, probing, Eyes –
I wonder if It weighs
———like Mine –
Or has an Easier size.

I wonder if They bore it long –
Or did it just begin –
I could not tell the Date of Mine –
It feels so old a pain –

I wonder if it hurts to live –
And if They have to try –
And whether – could They choose between –
It would not be – to die –

I note that Some – gone patient long –
At length, renew their smile –
An imitation of a Light
That has so little Oil –

I wonder if
———when Years have piled –
Some Thousands – on the Harm –
That hurt them early – such a lapse
Could give them any Balm –

Or would they go on aching still
Through Centuries of Nerve –
Enlightened to a larger Pain –
In Contrast with the Love –

The Grieved – are many – I am told –
There is the various Cause –
Death – is but one –
———and comes but once –
And only nails the eyes –

There’s Grief of Want – and Grief of Cold –
A sort they call “Despair” –
There’s Banishment from native Eyes –
In sight of Native Air –

And though I may not guess the kind –
Correctly – yet to me
A piercing Comfort it affords
In passing Calvary –

To note the fashions – of the Cross –
And how they’re mostly worn –
Still fascinated to presume
That Some – are like My Own –

F550/J561/1863

Ik meet elk Leed dat ik tegenkom
Met scherpe, indringende Ogen –
Ik vraag me af of het even zwaar is
———als het Mijne –
Of van een Lichter kaliber.

Ik vraag me af of Ze het al lang dragen –
Of nog maar net begonnen –
Van de Mijne kan ik de Datum niet zeggen –
Het voelt als een zo oude pijn –

Ik vraag me af of leven pijn doet –
Of Ze het wel moeten proberen –
En – als Ze mochten kiezen –
Ze niet liever zouden – sterven –

Ik zie dat Enkelen – met veel geduld –
Op den duur, weer hun glimlach tonen –
Een imitatie van een Lamp
Die nog maar weinig Olie heeft –

Ik vraag me af of
———als de Jaren zich hebben opgestapeld –
Wel Duizenden – bovenop het Leed –
Dat hen vroeg trof – zo’n tijdsverloop
Wat Verlichting zou kunnen schenken –

Of zouden ze nog steeds blijven lijden
Door Eeuwen van Volharding –
Onderwezen voor een grotere Pijn –
In Tegenstelling tot Liefde –

Treurenden – zijn er velen – is me verteld –
Om allerhande Redenen –
Dood – is er slechts één –
———en komt maar eenmaal –
En spijkert alleen de ogen dicht –

Er is Leed van Gebrek – en Leed van Kou –
Een vorm die “Wanhoop” noemen –
De Verbanning uit geliefde Ogen –
In de eigen Omgeving –

En al heb ik geen idee welke soort
Het precies is – toch biedt het mij
Een indringende Troost
Om de Kruisweg te volgen –

De modes te zien – van het Kruis –
En hoe ze vooral gedragen worden –
Nog altijd gefascineerd om te weten
Of Sommigen – op het Mijne lijken –