Categorie archieven: Uncategorized

The lonesome for they know not What

Emily Dickinson

The lonesome for they know not What –
The Eastern Exiles – be –
Who strayed beyond the Amber line
Some madder Holiday –

And ever since – the purple Moat
They strive to climb – in vain –
As Birds – that tumble from the clouds
Do fumble at the strain –

The Blessed Ether – taught them –
Some Transatlantic Morn –
When Heaven – was too common – to miss –
Too sure – to dote upon!

F326/J262/1862

De eenzamen omdat ze Nergens van weten –
Zijn – de Ballingen uit het Oosten –
Die rondzwierven achter de Amberen grens
Op ‘n te gek Feest –

En sindsdien – de paarse Heuvel
Tevergeefs – trachten te beklimmen –
Als vogels – die uit de wolken tuimelen
En hakkelen in hun lied –

De Heilige Geest – leerde hen over –
‘n Transatlantische Ochtend –
Toen de Hemel – te gewoon was – om te missen –
Te zeker – om erg van te houden!

“Eastern Exiles” – mogelijk Eva en Adam verbannen uit het paradijs of elke mens die wil eten van de boom van kennis van goed en kwaad.
“Madder Holiday”: waanzinniger feest. Het lijkt een beeld voor het de hemel op aarde.
“Amber line”: de grens van het gouden morgenlicht, in het verre Oosten dus.
“Purple Moat”: de heuvel van het purperen avondlicht. Als variant voor “Moat” schreef Emily Dickinson “West”. Zij willen tevergeefs klimmen naar het hemels paradijs.
“Ether”: atmosfeer, lucht, maar ook (heilige) geest, goddelijke inspiratie.
“Transatlantic Morn” – de ochtend die alle continenten aandoet.

How the old Mountains drip with Sunset

Emily Dickinson

How the old Mountains drip with Sunset
How the Hemlocks burn –
How the Dun Brake
———is draped in Cinder
By the Wizard Sun –

How the old Steeples
———hand the Scarlet
Till the Ball is full –
Have I the lip of the Flamingo
That I dare to tell?

Then, how the Fire ebbs like Billows –
Touching all the Grass
With a departing – Sapphire – feature –
As a Duchess passed –

How a small Dusk crawls on the Village
Till the Houses blot
And the odd Flambeau, no men carry
Glimmer on the Street –

How it is Night – in Nest and Kennel –
And where was the Wood –
Just a Dome of Abyss is Bowing
Into Solitude –

These are the Visions flitted Guido –
Titian – never told –
Domenichino dropped his pencil –
Paralyzed, with Gold –

F327/J291/1862

Hoe oude Bergen druipen van het Avondrood
Hoe Sparren in brand staan –
Hoe het Donker Kreupelhout
———met Vonkjes versierd is
Door de Tovenaarszon –

Hoe de oude Torens
———het Scharlakenrood doorgeven
Tot de hele Aardbol gevuld is –
Heb ik de snavel van een Flamingo
Om dat te durven vertellen?

En dan, hoe het Vuur wegebt als Golven –
Al het gras streelt
Wegtrekt – met een Saffierblauw – uiterlijk –
Alsof een Hertogin voorbijkomt –

Hoe vage Schemering over het Dorp kruipt
Tot de huizen vervloeien en
Het vreemde Fakkellicht, dat niemand draagt
In de Straat glinstert –

Hoe het Nacht wordt – in Nesten en Holen –
En waar ooit het Bos was –
Strijkt alleen een Kathedraal van Leegte neer
In Eenzaamheid –

Dit zijn Beelden die aan Guido ontsnapten –
Titiaan – nooit uitdrukte –
Waarbij Domenico zijn penseel liet vallen –
Verlamd, van het Goud –

“Scarlet”: scharlaken, wollen stof, scharlakenrood.
“Lip of the Flamingo” – de snavel van de Flamingo heeft een rode kleur.
“Sapphire”: saffier, diep blauw.
“Flambeau”: fakkel – Het maanlicht?
“Dome”: koepel, gebouw, bolvormig dak, kathedraal (Noah Webster, Lexicon, 1844).
“Guido”: Guido Reni (1575-1642), Italiaans kunstschilder.
“Titiaan”: Italiaanse kunstschilder (1488-1576), beroemd om zijn kleurgebruik.
“Domenichino”: Domenico Zampieri (1581-1641), Italiaanse landschapsschilder.
Varianten:
– voor “is draped in Cinder” (regel 3): “Is tipped in Tinsel” (is in Goud gedipt);
– voor regel 4: “By the Setting Sun –“ (Door de Ondergaande Zon);
– voor “Bowing” (regel 19): “nodding” (zit te dutten);
– voor regel 19: “Acres of Masts are standing” Staan (Landerijen met Masten);
– voor “Into Solitude” (regel 20): “Back of Solitude” (Wederom in Eenzaamheid);
– voor “Visions” (regel 21): “Fashions –“ (Trends);
– voor “flitted” (regel 21): “baffled” (tergden);
– voor regel 24: “Powerless to unfold –“ (Niet bij machte het te ontvouwen –).

Of Tribulation, these are They

Emily Dickinson

Of Tribulation, these are They,
Denoted by the White –
The Spangled Gowns, a lesser Rank
Of Victors – designate –

All these – did conquer –
But the ones who overcame most times –
Wear nothing commoner than Snow –
No Ornament, but Palms –

Surrender – is a sort unknown –
On this superior soil –
Defeat – an outgrown Anguish –
Remembered, as the Mile

Our panting Ancle barely passed –
When Night devoured the Road –
But we – stood whispering in the House –
And all we said – was “Saved”!

F328/J325/1862

Dit zijn Zij, die Verdrukt zijn,
Herkenbaar aan het Wit –
De Glitterjurken duiden –
Een lagere Rang van Winnaars aan –

Zij allemaal – hebben gezegevierd –
Maar die het vaakste overwonnen –
Dragen niets gewoner dan Sneeuw –
Geen Decoratie, enkel Palmen –

Overgave – is een onbekend concept –
Op deze hemelse bodem –
Nederlaag – een te boven gekomen Pijn –
Herinnerd, als de Mijl

Die onze Enkel maar net hijgend haalde –
Toen de Nacht de Weg verslond –
Maar wij – stonden te fluisteren in het Huis –
En alles wat we zeiden – was “Gered”!

“Tribulation”: bron van ellende, verschrikking, verdrukking. Emily Dickinson verwijst naar een passage uit het boek Openbaring. Het gaat over mensen die beproevingen hebben doorstaan. Zij staan voor Gods troon en God zal hun tranen wissen. “Een van de oudsten sprak mij aan: “Wie zijn dat daar in het wit, en waar komen ze vandaan?’ Ik antwoordde: ‘U weet het zelf, heer.’ Hij zei tegen me: ‘Dat zijn degenen die de grote verdrukking hebben doorstaan. Ze hebben hun kleren witgewassen met het bloed van het lam.” (Openbaring 7, 13-14 – NBV).
“Spangled Gowns”: avondjurken met pailletten – Zouden de vrouwen met glitterjurken een lagere rang krijgen, als ze de verdrukking overwinnen? Mogelijk een verwijzing naar de modieuze jurken die dames als Susan droegen.
“Palms”: palmen, teken van de overwinning.

If your Nerve, deny you

Emily Dickinson

If your Nerve, deny you –
Go above your Nerve –
He can lean against the Grave,
If he fear to swerve –

That’s a steady posture –
Never any bend
Held of those Brass arms –
Best Giant made –

If your Soul seesaw –
Lift the Flesh door –
The Poltroon wants Oxygen –
Nothing more –

F329/J292/1862

Als je Kracht, je in de steek laat –
Stijg dan boven je Kracht uit –
Ze kan steun zoeken bij het Graf,
Als ze bang is om onderuit te gaan –

Dat is een stevige houding –
Nooit zal iemand doorbuigen
Gehouden in die Koperen armen –
Door de beste Reus gemaakt –

Als je Ziel wankelt –
Zet de deur van het Lichaam open –
De Lafaard wil Zuurstof –
Niets meer –

“Lean against the Grave”: mogelijk bedoelt Emily Dickinson dat de dood onder ogen zien ook kracht kan geven om door te gaan.
“Brass arms” verwijst naar de dood. Vaak hadden graven koperen ornamenten.
Varianten:
– voor “any” (regel 6): “one –“;
– voor “seasaw” (regel 9): “stagger” (struikelt).

He put the Belt around my life

Emily Dickinson

He put the Belt around my life –
I heard the Buckle snap –
And turned away, imperial,
My Lifetime folding up –
Deliberate, as a Duke would do
A Kingdom’s Title Deed –
Henceforth – a Dedicated sort –
A Member of the Cloud –

Yet not too far to come at call –
And do the little Toils
That make the Circuit of the Rest –
And deal occasional smiles
To lives that stoop to notice mine –
And kindly ask it in –
Whose invitation, know you not
For Whom I must decline?

F330/J273/1862

Hij deed de Riem om mijn leven –
Ik hoorde de Gesp vastklikken –
En hij wendde zich af, als een keizer,
Vouwde mijn hele Leven op –
Welbewust, zoals een Hertog zou doen
Met een Akte op Naam van de Kroon –
Voortaan – een Toegewijd type –
Een Lid van de Wolk –

Maar niet te ver om op afroep te komen –
En de kleine Klusjes te doen
Die de Rest Draaiende houden –
Af en toe een glimlach uit delen
Naar leventjes die neerkijken op het mijne –
En vriendelijk vragen hen binnen te laten –
Hun uitnodiging, ken je niet
En Wie moet ik afwijzen?

“He” – het gedicht kan over het huwelijk gaan, waar Emily Dickinson weinig voor voelt. Het kan eveneens op God slaan en wat het geloof van haar vraagt.
“Cloud”: wolk, maar ook (figuurlijk) elite, volgens het Emily Dickinson Lexicon.
“For Whom” – een andere vertaling is ook mogelijk: “Vanwege wie…”.
Varianten:
– voor regel 3: “And left his process – satisfied –“ (En verliet zijn proces – voldaan –);
– voor “Yet not too far” (regel 9): “Yet, not near enough –“ (Toch, niet diechtbij genoeg –);
– voor “know you not” (regel 15): “For this world –“ (Voor deze wereld –).

The only Ghost I ever saw

Emily Dickinson

The only Ghost I ever saw
Was dressed in Mechlin – so –
He had no sandal on his foot –
And stepped like flakes of snow –

His Mien, was soundless, like the Bird –
But rapid – like the Roe –
His fashions, quaint, Mosaic –
Or haply, Mistletoe –

His conversation – seldom –
His laughter, like the Breeze –
That dies away in Dimples
Among the pensive Trees –

Our interview – was transient –
Of me, himself was shy –
And God forbid I look behind –
Since that appalling Day!

F331/J274/1862

De enige Geest die ik ooit heb gezien
Ging in Vlaams Kant gekleed – zo –
Droeg Hij geen sandalen aan zijn voeten –
Hij zette zijn stappen als vokkken sneeuw –

Zijn Tred – geruisloos, als een Vogel –
Maar snel – als een Ree –
Zijn stijl, ouderwets, zoals van Mozes –
Of mogelijk, van Maretak –

Zijn spreken – bijna nooit –
Zijn lachen, als een lichte Bries –
Die wegsterft in Rimpelingen
Tussen de dromerige Bomen –

Ons onderhoud – was van korte duur –
Tegen mij, was hij verlegen –
En God verhoede dat ik omkijk –
Sinds die vreselijke dag!

“Mechlin”: Mechelen, Vlaamse kant.
“Mistletoe”: maretak en verwijst naar de cultuur van de Druïden.
Varianten:
– voor “Mien” (regel 5): “Gait” (Tred);
– voor “pensive” (regel 12): “smiling” (lachende).

Doubt Me! My Dim Companion!

Emily Dickinson

Doubt Me! My Dim Companion!
Why, God, would be content
With but a fraction of the Life –
Poured thee, without a stint –
The whole of me – forever –
What more the Woman can,
Say quick, that I may dower thee
With last Delight I own!

It cannot be my Spirit –
For that was thine, before –
I ceded all of Dust I knew –
What Opulence the more
Had I – a freckled Maiden,
Whose farthest of Degree,
Was – that she might –
Some distant Heaven,
Dwell timidly, with thee!

Sift her, from Brow to Barefoot!
Strain till your last Surmise –
Drop, like a Tapestry, away,
Before the Fire’s Eyes –
Winnow her finest fondness –
But hallow just the snow
Intact, in Everlasting flake –
Oh, Caviler, for you!

F332/J275/1862

Twijfel aan Mij! Mijn Onzekere Vriend!
Hoezo, God, zou al tevreden zijn
Met slechts een fractie van het Leven –
Jou geschonken, zonder enig voorbehoud –
Met heel mijn wezen – voor altijd –
Wat kan een Vrouw nog meer,
Gauw zeg het, en ik zal het je geven
Met de laatste Vreugde die ik heb!

Mijn Geest kan het niet wezen –
Want die was al van jou, vóór –
Ik al het Stof dat ik zag afsloeg –
Hoeveel Rijkdom meer
Bezat ik – een meisje met sproeten,
Wiens hoogste Ambitie
Was – dat ze misschien –
In een of andere verre hemel
Bescheiden kon wonen, met jou!

Ontleed haar, van Top tot Teen!
Pluis haar uit tot je laatste Twijfel –
Wegvalt, als een Wandtapijt
Voor de Ogen van het Vuur –
Zuiver haar puurste tederheid –
Maar heilig dan maar de sneeuw
Ongerept, in een Eeuwige vlok –
Voor jou, Twijfelaar!

Varianten:
– voor “Dim Companion!” (regel 1): “faint Companion –” (slappe Vriend);
– voor “Life” (regel 3): “Love” (Liefde);
– voor “last” (regel 8): “least” (minste).