It was not Death, for I stood up,
And all the Dead, lie down –
It was not Night, for all the Bells
Put out their Tongues, for Noon.

It was not Frost, for on my Flesh
I felt Siroccos – crawl –
Nor Fire –
———for just my Marble feet
Could keep a Chancel, cool –

And yet, it tasted, like them all,
The Figures I have seen
Set orderly, for Burial,
Reminded me, of mine –

As if my life were shaven,
And fitted to a frame,
And could not breathe without a key,
And ’twas like Midnight, some –

When everything that ticked – has stopped –
And Space stares all around –
Or Grisly frosts –
———first Autumn morns,
Repeal the Beating Ground –

But, most, like Chaos –
———Stopless – cool –
Without a Chance, or Spar –
Or even a Report of Land –
To justify – Despair.

F355/J510/1862

Het was niet de Dood, want ik stond rechtop,
En alle Doden, liggen plat –
Het was niet Nacht, want alle Klokken
Staken hun Tong uit, voor het Middaguur.

Het was niet de Vorst, want op mijn Huid
Voelde Ik de hete wind – huiveren –
Ook geen Vuur – want enkel
———mijn voeten van Marmer
Hielden het Koor koud –

En toch, had het de smaak, van dat alles,
De Gedaanten die ik zag
Keurig op een rij, voor een Begrafenis,
Deden me denken, aan die van mij –

Alsof mijn leven afgeschoren was,
Passend gemaakt voor een kist,
En zonder sleutel niet kon ademen,
Het leek wel wat, op Middernacht –

Waar alles wat tikte – is gestopt –
En Ruimte overal om zich heen staart –
Of Griezelige vorstkou –
———op een eerste Herfstmorgen,
Die het Kloppen van de Grond stopzet.

Maar, het meest, leek het op Chaos –
———Niet te stoppen – koud –
Zonder een schijn van Kans, of Mast –
Of zelfs een Bericht van Land in Zicht –
Om Wanhoop – te rechtvaardigen.

I felt my life with both my hands
To see if it was there —
I held my spirit to the Glass,
To prove it possibler —

I turned my Being round and round
And paused at every pound
To ask the Owner’s name —
For doubt, that I should know the Sound —

I judged my features –
———jarred my hair —
I pushed my dimples by, and waited —
If they — twinkled back —
Conviction might, of me —

I told myself, “Take Courage, Friend —
That — was a former time —
But we might learn to like the Heaven,
As well as our Old Home!”

F357/J351/1862

Met beide handen bevoelde ik mezelf
Om te zien of ik er wel was –
Ik hield mijn geest voor de Spiegel,
Om het zoveel mogelijk te onderzoeken –

Ik draaide mijn Wezen om en om
En stopte bij elke slag
En vroeg naar de naam van de Eigenaar –
Twijfelend, of ik het Geluid zou kennen –

Ik onderzocht mijn gezicht –
———streek door mijn haar –
Duwde mijn kuiltjes in, en wachtte –
Als ze – terugschoten –
Konden ze mij misschien overtuigen –

Ik zei tegen mezelf: “Houd Moed, Vriend –
Dat – was verleden tijd –
Maar we kunnen leren van de Hemel te houden,
Zo goed als van ons Ouderlijk Huis!”

A Bird came down the Walk –
He did not know I saw –
He bit an Angleworm in halves
And ate the fellow, raw,

And then he drank a Dew
From a convenient Grass –
And then hopped sidewise to the Wall
To let a Beetle pass –

He glanced with rapid eyes
That hurried all around –
They looked like frightened Beads, I thought –
He stirred his Velvet Head

Like one in danger, Cautious,
I offered him a Crumb
And he unrolled his feathers
And rowed him softer home –

Than Oars divide the Ocean,
Too silver for a seam –
Or Butterflies, off Banks of Noon
Leap, splashless as they swim.

F359/J328/1862

Een Vogel kwam het Pad af –
Hij wist niet dat ik keek –
Hij beet een Regenworm in tweeën
En at de kerel, rauw,

Toen dronk hij wat Dauw
Van een Grashalm vlakbij –
Huppelde daarna zijwaarts naar de Muur
En liet een Kever voor –

Hij keek met razendsnelle ogen
Wie zoal rond haasten –
Het zijn net bange Kraaltjes, dacht ik –
Hij draaide zijn Fluwelen Kop

Als iemand in gevaar, Behoedzaam,
Ik bood hem een Kruimel aan
En hij rolde zijn veren uit
Peddelde naar Huis, zachter –

Dan Riemen die de Zee splijten,
Met een naad van te veel zilver –
Of Vlinders die uit de Middagbanken
Opspringen, en zonder spetters zwemmen.